سور كنم ، و شما گرد آييد و نان و نمك خوريد ، چنان كه به قديم اندر خورديم ، آنگه زن را برگيرم و باز گردم . ايشان گفتند ما اين نپسنديم و ما طعام تو هيچ نخواهيم ، و اگر بخوانى كس ترا اجابت نكند . پس پيغمبر عليه السّلام روز چهارم از مكّه برگرفت . و با او مولايى بود او را ابو رافع گفتندى . پيغمبر او را به مكّه بگذاشت تا ميمونه را بيارد . و خداى عزّ و جلّ آيت فرستاد و گفت : قوله تعالى ، * ( لَقَدْ صَدَقَ الله رَسُولَه الرُّؤْيا بِالْحَقِّ لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الْحَرامَ إِنْ شاءَ الله آمِنِينَ مُحَلِّقِينَ رُؤُسَكُمْ وَمُقَصِّرِينَ لا تَخافُونَ 48 : 27 ) * ، تا آخر آيت . و چون پيغمبر هنوز به مدينه بود ياران پيغمبر را گمان افتاد كه چگونه است كه آن خواب پيغمبر راست نشد . خداى تعالى آن خواب اين سال راست كرد و آيت فرستاد . چنان كه ياد كرديم . گفتا خداى عزّ و جلّ راست كرد آن خواب كه مر پيغمبر را نمود كه شما به مكّه هر آينه اندر شويد ايمن ، سرها بسترده ، و از كس نترسيد . پس گفتا : * ( فَعَلِمَ ما لَمْ تَعْلَمُوا . 48 : 27 ) * گفت خداى تعالى اين دانست كه شما ندانستيد كه باز همه اندر مكّه شويد . و خداى چنين خواست و چنين دانست كه امسال اندر شويد . * ( فَجَعَلَ من دُونِ ذلِكَ فَتْحاً قَرِيباً . 48 : 27 ) * يعنى فتح خيبر . گفتا خواست كه به مكه اندر شويد ، خيبر بگشاييد . و ميان مردمان مكّه و خيبر نزديكى و دوستى بود ، اگر به حديبيه با مردمان مكّه صلح نيفتاده بودى و پيغمبر به كراهيت ايشان به مكّه اندر آمدى ، مردمان مكّه سپاه آوردندى و به يارى خيبر آمدندى ، چنان كه روز احزاب آمدند به زمين بنى قريظه . پس خداى عزّ و جلّ از حديبيه ايشان را باز گردانيد تا صلح كنند با اهل مكّه تا پيغمبر خيبر بگشايد ، و مكّيان ايشان را يارى نكنند . پس ديگر سال پيغمبر به مكّه اندر آيد و عمره كند ، و اين آيت به نزديك اهل تفسير بدين عمره فرود آمده است به مكّه . چون پيغمبر از اين عمرة القضا باز آمد تا آخر ذو القعده به مدينه بود و ذو الحجّه نيز . و سال هشتم اندر آمد از هجرت پيغمبر از اول محرّم تا جمادى الاولى هشت لشكر بفرستاده بود و گروهى را از ايشان به حرب اندر بكشتند و گروهى ظفر يافتند ، و گروهى حرب نكردند . و آن گاه به جمادى الاول اندر سپاه فرستاد به غزو موته به ولايت شام .